co należy wiedzieć
...co warto wiedzieć...
...co trzeba wiedzieć...

W odpowiedzi na zapytania naszych klientów wybraliśmy najważniejsze pojęcia dotyczące rynku nieruchomości, abyście państwo mogli zawsze skorzystać z informacji z którymi spotykają się podczas przeprowadzania transakcji. Przygotowaliśmy opis najczęściej spotykanych pojęć w formie skoroszytu ułożonych alfabetycznie. Zapraszamy do korzystania.
                        
                                                                                                Zespół ZAP Nieruchomości 
                Administrowanie nieruchomością - To wykonywanie czynności związanych z bieżącą eksploatacją nieruchomości i utrzymaniem jej w należytym stanie.
                Akredytywa - forma rozliczeń bezgotówkowych, między podmiotami gospodarczymi za pośrednictwem banku, gwarantująca terminowe otrzymywanie pieniędzy przez beneficjenta, na rzecz którego dokonywane są płatności. Stosowana jest w sytuacjach, gdy strony obawiają się, że druga ze stron nie wywiąże się ze swoich zobowiązań (np. gdy firmy nie znają się jeszcze jako partnerzy).
                Akt notarialny - jest dokumentem pisemnym sporządzonym przez notariusza (czynnością notarialną), gdy wymaga tego przepis prawa lub taka jest wola stron. Jest to szczególna forma dokumentu urzędowego potwierdzającego dokonanie określonej czynności prawnej, zaś niedochowanie formy aktu notarialnego w sytuacji, gdy prawo tego wymaga, powoduje bezskuteczność czynności prawnej. Do sporządzania aktów notarialnych uprawniony jest notariusz.
                Aneks - dokument sporządzony w formie pisemnej, zmieniający warunki umowy, na podstawie porozumienia pomiędzy kredytobiorca a bankiem. Dokument ten może wprowadzać istotne zmiany dotyczące parametrów kredytu (formy zabezpieczenia, systemu spłat, okresu kredytowania czy marży kredytu).
                Arbitraż bankowy - instytucja rozpatrująca i rozstrzygająca spory pomiędzy klientami a bankami. Rozpatruje skargi składane przez osoby fizyczne, które zawarły umowę z bankiem w celu nie związanym z działalnością gospodarczą. Wszczęcie postępowania następuje tylko i wyłącznie na wniosek klienta. Wniosek o wszczęcie postępowania musi mieć formę pisemną i może zostać przesłany do Arbitrażu pocztą. Więcej informacji na stronie Związku Banków Polskich: www.zbp.pl.
                Blokada środków na rachunku bankowym - rodzaj zabezpieczenia wierzytelności banku, polegający na blokadzie kwoty środków pieniężnych w celu zabezpieczenia wykonania określonego zobowiązania. Posiadacz rachunku bankowego nie może korzystać zablokowanymi środkami bez zgody banku.
                Biuro Informacji Kredytowej (BIK) - zostało utworzone przy Związku Banków Polskich, wspomaga podejmowanie decyzji kredytowych przez banki, powiązane z nimi organizacje sektora usług finansowych, jak również podmioty kredytujące w innych sektorach gospodarki, tworząc i rozwijając efektywne narzędzia oceny kondycji finansowej ich klientów. Biuro Informacji Kredytowej umożliwia im łatwiejsze i szybsze uzyskanie kredytu, co w efekcie przyczynia się do przyspieszenia tempa wzrostu gospodarczego. Biuro nie udziela bankom informacji, które mogłyby stanowić tajemnicę handlową, np. nie jest podawana nazwa instytucji, z której pochodzi informacja o kliencie. Więcej informacji na stronie Biura Informacji Kredytowej: www.bik.pl.
               Cena - jest wyrażoną w pieniądzu wartością, którą należy zapłacić, aby nabyć określony towar lub usługę. W gospodarce rynkowej cenę danego dobra określa popyt i podaż. Ceny pełnią ważne funkcje w gospodarce i mają istotny wpływ na decyzje podejmowane przez uczestników życia gospodarczego. Konsumenci uzyskują informację, o rzeczywistych kosztach wytwarzania towarów i usług, które znajdują na konkurencyjnym rynku odbicie w cenie; producenci z kolei dowiadują się, na które towary i usługi jest na rynku popyt. Jeśli cena rośnie, czyli popyt jest duży, producent będzie skłaniał się do wzrostu produkcji danego dobra. Z kolei spadek ceny oznacza, że popyt się zmniejsza, a zatem dla producenta to sygnał, że należy zmniejszyć podaż danego produktu.
             Cesja - zabezpieczenie kredytu, będące umową między bankiem a klientem, w której kredytobiorca ceduje na bank swoją wierzytelność wobec osoby trzeciej. Osobę przenoszącą swoją wierzytelność nazywa się cedentem, a osobę przyjmującą czyjeś prawa cesjonariuszem. W przypadku kredytów i pożyczek hipotecznych cesja najczęściej towarzyszy ubezpieczeniom nieruchomości i ubezpie­czeniom na życie kredytobiorców. Umowa cesji, w przypadku wystąpienia np. pożaru nieruchomości reguluje kwestie wypłaty odszkodowania. Na skutek wystąpienia określonego zdarzenia, a za sprawą podpisanej umowy cesji, odszkodowanie w pierwszej kolejności jest wypłacane na rzecz Banku.
            Credit scoring - metoda oceny zdolności kredytowej osób ubiegających się o kredyt, w której wnioskodawcy przyznaje się punkty na podstawie jego danych osobistych i majątkowych. Pozwala przyznawać kredyty szybko, według kryteriów obiektywnych, zapewniając bankom niższe ryzyko.
Deklaracja podatkowa - jest to zeznanie dotyczące m.in. podatku dochodowego PIT w przypadku osób fizycznych lub CIT w przypadku osób prawnych, podatku VAT – od towarów i usług, czy podatku od nieruchomości, sporządzane zgodnie z obowiązującym prawem dla celów podatkowych dla właściwego organu skarbowego.
            Depozyt bankowy – są to środki pieniężne złożone na rachunku bankowym klienta. Dla pojęcia depozytu bankowego tożsame jest pojęcie lokaty bankowej. Depozyt bankowy jest to kwota pieniężna ulokowana w banku na czas nieoznaczony (a'vista – na żądanie) lub na czas oznaczony (lokaty terminowe). Depozyt to powierzenie przez klienta swoich środków określonej instytucji finansowej tytułem wkładu bankowego. Wkładem tym dana instytucja dysponuje w celach związanych z działalnością dochodową, np. poprzez udzielanie oprocentowanych kredytów i pożyczek. Instytucja ta występuje w roli pośrednika między podmiotami posiadającymi wolne środki pieniężne, a podmiotami które tych środków potrzebują (np. w postaci pożyczki).
             Deprecjacja - spadek kursu waluty krajowej względem walut zagranicznych, powstały w wyniku przewagi podaży nad popytem, oznaczający spadek siły nabywczej waluty. Deprecjacja jest przeciwieństwem aprecjacji.
             Dewaluacja – jest związana z regułą sztywnego kursu walutowego, czyli kursu waluty krajowej, ustalanego administracyjnie. Dewaluacja jest związana z obniżką kursu waluty krajowej w stosunku do walut innych krajów. Pozwala na podniesienie konkurencyjności gospodarki krajowej, gdyż eksporterzy oferują tańsze produkty na rynkach zagranicznych, przez co ich sprzedaż w krótkim czasie może wzrosnąć. Dewaluacja wpływa jednak na gospodarkę w ograniczony sposób i przez niewielki okres czasu podnosi wyniki eksportu. Ma jednak skutek odwrotny, gdyż wpływa negatywnie na sytuację importerów, a więc podmiotów, które kupują towary za granicą. Dodatkowym negatywnym skutkiem dewaluacji może być inflacja, spowodowana wzrostem cen towarów importowanych.
             Efektywna stopa procentowa – określa całkowity faktyczny dochód z kapitału (w przypadku lokat) lub też całkowity faktyczny koszt kapitału (całkowity koszt kredytu).
             EURIBOR (Euro Interbank Offered Rate) - stopa procentowa po której największe banki strefy euro są skłonne udzielić innym bankom pożyczki w euro na ustalony okres. To średnie notowanie z 57 największych banków ze strefy euro.
             Euro – prawny środek płatniczy w części krajów Unii Europejskiej. Początek wprowadzenia euro przypada na rok 2001 (w transakcjach bezgotówkowych). Do obiegu powszechnego euro zostało wprowadzone 1 stycznia 2002 r. Obecnie wiele rozliczeń międzynarodowych dokonuje się w tej walucie, która pretenduje do miana waluty światowej. Niektóre kraje członkowskie UE, jak Polska, uczestniczą w Unii Gospodarczej i Walutowej z zastrzeżeniem prawa do nie wprowadzania waluty euro do momentu spełnienia przez nie określonych warunków.
             Gwarancja bankowa - jest umową pomiędzy bankiem, a klientem na podstawie której bank zobowiązuje się do wypłaty sumy gwarancyjnej w sytuacji kiedy zleceniodawca z tej umowy, nie będzie mógł się wywiązać ze zobowiązania wobec swojego partnera handlowego. Stanowi ona zabezpieczenie dla interesów klienta banku, zwiększając zaufanie co do jego wypłacalności bez konieczności angażowania jego środków. W celu podpisania umowy gwarancji bankowej, bank wymaga zdolności kredytowej wobec klienta oraz może żądać ustanowienia określonego zabezpieczenia (np. ustanowienia hipoteki na wskazanej nieruchomości lub wystawienia weksla).
            Gwarancje Państwa - to gwarancje udzielane przez Skarb Państwa podmiotom gospodarczym, których zabezpieczeniem staje się budżet Państwa. Udzielane są gdy występuje możliwość utracenia płynności finansowej przez te podmioty, niemożność spłacenia przez nie bieżących zobowiązań z własnych środków i gdy zabraknie pieniędzy w Funduszu Gwarancyjnym.
            Harmonogram spłat - jest sporządzany przy procedurze udzielania kredytu, zawiera usystematyzowane informacje o wysokości rat i datach ich zapadalności. Wysokość rat jest ustalana w formie równej płatności comiesięcznej (raty annuitetowe) lub w formie rat malejących.
            Hipoteka - jest ograniczonym prawem rzeczowym na nieruchomości, ustanowione między dłużnikiem i wierzycielem poprzez wpis do księgi wieczystej. Dzięki hipotece wierzyciel może dochodzić zaspokojenia roszczeń z nieruchomości w przypadku nie wywiązywania się dłużnika z zawartej umowy. Ma ona postać wpisu w księdze wieczystej danej nieruchomości. Wniosek o wpis hipoteki może zostać złożony do sądu przez właściciela nieruchomości lub bank udzielający kredytu. W bankowości hipoteka jest stosowana przy kredytach i pożyczkach hipotecznych.
            Hipoteka kaucyjna - stanowi zabezpieczenie wierzytelności o wysokości nieokreślonej. Określa górną granicę kwoty zadłużenia, która może być wynikiem zawartej umowy kredytu lub pożyczki hipotecznej. Jest ustanawiana w sytuacji, kiedy w momencie ustalania zabezpieczenia nie można określić jego wartości.
            Hipoteka łączna - różni się od hipoteki zwykłej umownej tym, iż w celu zabezpieczenia wierzytelności obciąża więcej niż jedną nieruchomość tego samego właściciela lub różnych właścicieli, z tym skutkiem, że wierzyciel może żądać zaspokojenia w całości lub w części z każdej nieruchomości z osobna lub ze wszystkich łącznie. Stosowana jest w sytuacji, gdy wartość jednej nieruchomości nie jest wystarczająca do zabezpieczenia kredytu.
            Hipoteka przymusowa - pełni rolę szczególnego środka egzekucyjnego, którego celem jest zabezpieczenie stwierdzonej tytułem wykonawczym wierzytelności, przez obciążenie nieru­chomości dłużnika hipoteką. Hipoteka przymusowa jest skuteczna wobec każdorazowego właściciela przedmiotu hipoteki i przysługuje jej pierwszeństwo zaspokojenia przed hipotekami ustanowionymi dla zabezpieczenia innych należności.
            Hipoteka zwykła (umowna) - jest stosowana najczęściej, stanowi zabezpieczenie wierzytelności o określonej wysokości, zwykle ustanawiana jest w wysokości zaciąganego zobowiązania (kredytu lub pożyczki hipotecznej).
            Home Banking - usługa umożliwiająca klientom korzystanie z usług bankowych bezpośrednio ze swojej siedziby. Operacja ta jest możliwa przy wykorzystaniu linii telefonicznej i komputera. Połączenie to umożliwia przeprowadzenie szeregu operacji finansowych i uzyskanie szeregu informacji bez potrzeby odwiedzania placówki bankowej. Usługa polega na wysyłaniu i pobieraniu z Banku zaszyfrowanych transmisji danych.
            Inflacja - jest definiowana jako ciągły wzrost poziomu cen w gospodarce, z czym bezpośrednio wiąże się zjawisko spadku siły nabywczej pieniądza. Inflacja ma duże znaczenie w gospodarce, gdyż sprawia, że pieniądze konsumentów tracą na wartości. Poziom inflacji wyraża się jest w stopie inflacji.
Inwestor zastępczy - podmiot realizujący inwestycję budowy mieszkania lub domu na rzecz osoby trzeciej. Dla przykładu, inwestorem zastępczym może być spółdzielnia, deweloper lub firma budowlana, która to wykonuje wszelkie sprawy związane z prowadzeniem prac budowlanych. Inwestor zastępczy powinien posiadać odpowiednie kwalifikacje.
           Jednostka uczestnictwa  - fundusze inwestycyjne składają się z określonej liczby jednostek uczestnictwa, tak więc każda z nich stanowi pewną część majątku funduszu. Poprzez zakup jednostek uczestnictwa stajemy się udziałowcami funduszu. Wartość, a zarazem i cena jednostek uczestnictwa jest zmienna i zależy od wartości aktywów netto funduszu. W zależności od polityki inwestycyjnej funduszu oraz czy osiąga on zyski z zainwestowanego kapitału, czy też nie, wartość jego aktywów maleje lub rośnie, a co za tym idzie maleje lub rośnie wartość naszych aktywów proporcjonalnie do ilości posiadanych jednostek uczestnictwa.  Tak więc wartość jednostek uczestnictwa funduszu jest odzwierciedleniem wartości aktywów netto funduszu. Są one na bieżąco wyceniane, a ich wartości podawane są w prasie codziennej, telewizji, telegazecie, stronach internetowych funduszy oraz domów maklerskich. Jednostki uczestnictwa są podzielne, mogą być dziedziczone lecz nie mogą być sprzedawane lub darowane innej osobie.
Komisja Nadzoru Bankowego - sprawuje nadzór nad działalnością banków. Jej organem wykonawczym Generalny Inspektorat Nadzoru Bankowego. Wśród głównych zadań Komisji Nadzoru Bankowego wymienia się:
- definiowanie zasad działania banków w celu zapewnienia bezpieczeństwa środków pieniężnych zgromadzonych przez klientów w bankach,
- nadzorowanie banków w zakresie przestrzegania określonych ustaw, statutu i innych przepisów prawa oraz obowiązujących je norm finansowych,
 - przeprowadzanie  okresowych ocen ekonomicznego stanu banków i prezentowanie wyników Radzie Polityki Pieniężnej,
- opiniowanie zasad organizacji nadzoru bankowego i ustalanie trybu jego wykonywania.
Komisja Nadzoru Finansowego - została powołana celem ochrony, nadzoru, bezpieczeństwa rozwoju i przejrzystości funkcjonowania rynku finansowego w Polsce.  Komisja Nadzoru Finansowego została powołana w celu sprawowania nadzoru nad sektorem bankowym, rynkiem kapitałowym, ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz nad instytucjami pieniądza elektronicznego.
Celem nadzoru nad rynkiem finansowym jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania tego rynku, jego stabilności, bezpieczeństwa oraz przejrzystości, zaufania do rynku finansowego, a także zapewnienie ochrony interesów uczestników tego rynku.
                Kalkulator - kalkulator.jednostek.pl/powierzchni
                Kredyt bankowy - to główny produkt działalności usługowej prowadzonej przez banki. Kredyt stanowi zawartą w formie pisemnej umowę pomiędzy bankiem a kredytobiorcą, w której bank zobowiązuje się postawić do dyspozycji kredytobiorcy określoną kwotę na określony cel i czas, zaś kredytobiorca zobowiązuje się wykorzystać kredyt zgodnie z umową oraz zwrócić pobraną kwotę wraz z należnymi prowizjami i odsetkami.
Warunki do uzyskania pozytywnej zgody banku na udzielenie kredytu zawarte są w regulaminie, statucie, a wysokość opłat określona jest w tabelach opłat i prowizji. Możliwość uzyskania kredytu jest ustalana w oparciu o określone kryteria którymi kierują się banki. Wśród tych kryteriów można wymienić:
    1* historię kredytową klienta (pozytywną lub negatywną),
    2* rodzaj umowy o pracę kredytobiorcy (na okres określony lub nieokreślony),
    3* wysokość dochodów kredytobiorcy,
    4*ilość osób na utrzymaniu,
    5* dodatkowe zobowiązania finansowe wobec innych instytucji,
    6* wiek,
    7* stosunek do służby wojskowej,
    8* inne,
a w zależności od rodzaju kredytu także:
    9* dokumenty dotyczące finansowanej inwestycji (nieruchomości lub samochodu), poręczenia, inne zabezpieczenia (np. weksel), itp.  
Dokumentem, który szczegółowo określa warunki kredytu jest umowa. Standardowa umowa kredytowa określa:
    I warunki datę i miejsce zawarcia umowy,
    II informacje o stronach umowy,
    III postanowienia ogólne,
    IV kwotę i walutę kredytu,
    V cel kredytu oraz warunki jego uruchomienia,
    VI termin i sposób postawienia do dyspozycji kwoty kredytowej,
    VII zasady i termin spłaty kredytu,
     VIII wysokość prowizji i opłat,
    IX wysokość oprocentowania,
    X przedmiot zabezpieczenia kredytu,
    XI zakres uprawnień stron umowy,
    XII inne ustalenia.
W zależności od okresu kredytowania wyróżniamy kredyty krótkoterminowe (okres spłaty do 1 roku), średnioterminowe (okres spłaty od 1 roku do 3 lat) i długoterminowe (okres spłaty powyżej 3 lat).
Kredyt konsolidacyjny - jest jedną z form restrukturyzacji długu. Jest to połączenie kilku mniejszych kredytów w jeden większy, ale o niższych ratach. Może to nastąpić gdy wierzycielem długów jest jedna instytucja finansowa. Często jednak, gdy kredyty te są zaciągnięte u różnych wierzycieli, dłużnik może zwrócić się do jednej instytucji finansowej o wykupienie długów i ich konsolidację.
Kredyt odnawialny  - to kredyt krótkoterminowy na stałe przypisany do rachunku bankowego. Oznacza to w praktyce, że środki na rachunku bankowym są powiększone o kwotę kredytu ustaloną w umowie, która traktowana jest jako osobiste środki finansowe klienta. Przy każdorazowym wpływie środków pieniężnych na rachunek bankowy, zadłużenie jest automatycznie spłacane. Kwestią godną uwagi jest znaczny stopień oprocentowania tego rodzaju kredytów, gdyż zwykle są one wyższe niż w przypadku kredytów konsumpcyjnych, dlatego jeśli potrzebujemy gotówki na sfinansowanie jednorazowego zakupu bardziej wskazane jest zaciągnięcie zwykłego kredytu konsumpcyjnego. Należy pamiętać aby nie przekraczać kwoty zaciąganego kredytu zapisanej w umowie, ponieważ pociąga to za sobą możliwość wezwania kredytobiorcy do spłaty całego zadłużenia.
                Kredyt studencki - ma w założeniu umożliwienie rozpoczęcia studiów ludziom, którym sytuacja materialna na to nie pozwala. Jest szczególną formą działalności banków, mającą na celu wspieranie młodych ludzi w podnoszeniu kwalifikacji, rozwoju nauki i szkolnictwa wyższego. Kredyty te są udzielane przez wybrane banki komercyjne, a ich oprocentowanie wynosi jedynie połowę głównej stopy procentowej ustalonej przez Narodowy Bank Polski. Dzieje się tak za sprawą dopłat do odsetek do tychże kredytów przez Skarb Państwa. O kredyt studencki mogą ubiegać się wszystkie osoby rozpoczynające naukę, mające poniżej 25 roku życia, zainteresowane tego rodzaju umową, jednak pierwszeństwo w otrzymaniu takiego kredytu mają osoby znajdujące się w trudnej sytuacji finansowej. Kredyt ten przydzielany jest bez względu na to, czy jest to uczelnia publiczna, czy niepubliczna, obejmuje on także studia doktoranckie. Pieniądze są z niego wypłacane co miesiąc przez 10 miesięcy w roku, przez cały okres studiów, lecz nie dłużej niż przez 6 lat (w przypadku studiów magisterskich) lub 4 lat (w przypadku studiów doktoranckich). Spłata kredytu studenckiego rozpoczyna się po dwóch latach od momentu ukończenia nauki i może trwać co najmniej dwa razy dłużej niż czas, w którym student pobierał transze kredytu. Studenci, którzy mają wyjątkowo dobre wyniki w nauce, mogą liczyć na umorzenie części  zadłużenia. W wyjątkowych sytuacjach (np. za sprawą nieszczęśliwego wypadku, trwałej choroby lub kalectwa) kwota kredytu może być obniżona w części lub w całości.W Polsce możliwość uzyskania kredytu studenckiego została wprowadzona w 1998 roku, poszerzono jej ofertę  w 2004 roku o wybór tego sposobu finansowania dla studiów doktoranckich.
                Kurs walutowy  - to wyznacznik ilości jednostek waluty krajowej potrzebnej do zakupu jednostki waluty obcej. Możemy wyróżnić kilka typów działań sprowadzających się do określenia kursu waluty:
                kurs płynny – cena waluty obcej wyrażona w jednostkach waluty krajowej jest określana na międzynarodowym rynku finansowym poprzez różnicę między podażą, a popytem na tę walutę. Popyt na daną walutę (a więc i jego cena w stosunku do innych walut) uzależniona jest od kondycji gospodarki kraju emitującego ją, sytuacji polityczno-prawnej, sytuacji społecznej, geopolitycznej. Im gospodarka danego kraju lepiej funkcjonuje i lepsze są perspektywy jej rozwoju, tym popyt na walutę jest większy, co pociąga za sobą wzrost jej wartości.   
                kurs stały – kurs danej waluty podlega wahaniom rynkowym podobnie jak w przypadku kursu płynnego, lecz wahania popytu i podaży wpływające na wartość waluty są możliwe jedynie w zakresie dopuszczonym przez państwo,
                kurs sztywny – cena waluty krajowej w stosunku do innych walut jest ustalana odgórnie przez odpowiednie organy państwowe. Indeks wartości waluty zmieniany jest co pewien okres i nie podlega wahaniom rynku. Przy występowaniu kursu sztywnego w gospodarce podjęcie decyzji władz państwowych o wzroście wartości waluty nazywamy rewaluacją, zaś obniżenie jej wartości w stosunku do innych walut nazywamy dewaluacją.
                LIBOR (ang. London Interbank Offered Rate) - stopa procentowa kredytów oferowanych na rynku międzybankowym w Londynie przez cztery główne banki: Bankers Trust, Bank of Tokyo, Barclays i National Westminster. Stanowi bazową stopę procentową dla ustalania oprocentowania kredytów i depozytów na rynku międzybankowym. Stawka LIBOR jest ciągle aktualizowana i zmienia się w zależności od sytuacji ekonomicznej. Jest ona ustalana odrębnie dla określonych walut na przewidywane z góry okresy obowiązywania – jeden lub trzy miesiące, rok. Ze stawką LIBOR stykają się w Polsce klienci banków biorący kredyty w walutach obcych, których oprocentowanie ustalane jest na podstawie stawek londyńskich.
                Limit kredytowy  - jest to ustalany przez bank limit środków dostępnych w danym produkcie bankowym (np. limit w koncie, lub limit w karcie kredytowej). Limit kredytowy jest ustalany w odniesieniu do zdolności kredytowej posiadacza rachunku, przy uwzględnieniu okresu prowadzenia rachunku bankowego oraz ilości środków wpływających na tenże rachunek. W zależności od kwoty systematycznie zasilającej konto bankowe, limit kredytowy może stanowić procentową część lub jej wielokrotność. Limit kredytowy stanowi dodatkowe zabezpieczenie dla posiadacza rachunku na ewentualność opóźnień w otrzymywaniu środków w sytuacji konieczności uregulowania przez niego bieżących zobowiązań.
                Linie kredytowe - to wygodny instrument finansowy, dzięki któremu klient banku może w łatwy sposób pozyskać dodatkowe środki, pozwalające np. uregulować bieżące zobowiązania finansowe, bez konieczności podpisywania dodatkowej umowy kredytowej. To produkt tożsamy z kredytem odnawialnym. Linie kredytowe są tworzone w ramach rachunku bankowego. Środki dostępne na rachunku bankowym są powiększone o kwotę, z góry określoną umową z bankiem. Wykorzystanie środków udostępnionych przez bank za pośrednictwem linii kredytowej pociąga za sobą konieczność spłaty odsetek od niej. Spłata kredytu “zaciągniętego” w ten sposób następuje automatycznie wraz z napływem środków na rachunek. Umowa przewiduje również sytuację, w której posiadacz rachunku nie ureguluje w odpowiednim czasie zobowiązania, powstałego w skutek wypłaty z linii kredytowej, przez co zostanie obciążony kosztem dodatkowych odsetek karnych.
                Marża - przy wykonywaniu operacji finansowych np. takich jak kredyt hipoteczny, pobierana jest przez instytucje finansową świadczącą dane usługi opłata zwana marżą. Opłata taka wnoszona jest na rzecz banku co miesiąc, wraz ze spłacaną ratą. Naliczana jest jako procentowa wartość udzielanego kredytu w odniesieniu do wartości nieruchomości, ewentualnie jest to wartość stała, której wysokość przedstawia tabela opłat i prowizji. Banki, by uatrakcyjnić swoją ofertę na wysoce konkurencyjnym rynku kredytowym mogą ustalić niską marżę własną. Jest to często jednak działanie doraźne, gdyż oferta dostępna jest jedynie w okresie promocji, po zakończeniu której wysokość marży rośnie.
                 Minimalna stopa zwrotu - to zagwarantowana, określona procentowo pula środków obliczona na podstawie wniesionego kapitału, która musi zostać zwrócona interesariuszom po zakończeniu realizacji inwestycji względnie po zakończeniu okresu rozliczeniowego, etapu inwestycji. Minimalna stopa zwrotu daje gwarancje inwestorom na osiągnięcie określonego poziomu zysku, niezależnie od rezultatów i wyników finansowych inwestycji, w którą ulokowali swoje środki. Jest regulowana przez prawo polskie; stosowana w odniesieniu do funduszy inwestycyjnych, czy funduszy emerytalnych.
Minimalna stopa zwrotu jest ustalana przez Komisją Nadzoru Finansowego na podstawie danych z wyników osiągniętych w okresie ostatnich 3 lat, przez wszystkie fundusze emerytalne funkcjonujące na rynku polskim. Obliczana jest średnia ważona stopa zwrotu z zainwestowanego przez nie kapitału w rożne rodzaje aktywów (np. akcje, papiery skarbowe, obligacje) stanowiąca wartość, do której odnoszone są wyniki finansowe poszczególnych funduszy. Przyjmuje się, że minimalna stopa zwrotu musi wynosić połowę wartości średniej ważonej stopy zwrotu. W sytuacji kiedy minimalna stopa zwrotu jest niższa, fundusz musi wypłacić inwestorom zaistniałą różnicę z własnych środków. W wypadku, gdy fundusze wygenerują większe od przewidywanych zyski, są one także przekazywane inwestorom proporcjonalnie do wysokości ich wkładu początkowego.
                 Monitoring bieżących należności - jest to usługa mająca na celu budowanie pozytywnych, transparentnych relacji pomiędzy instytucją finansową będącą wierzycielem, a klientem, który jest dłużnikiem wobec niej. Polega na przesłaniu informacji do klienta o należnościach, których termin płatności ma wkrótce nadejść, ażeby uniknąć opóźnień w ich spłacie. Jest to neutralnie korzystny sposób dla obu stron do utrzymania pozytywnych relacji. Monitoring przebiega od momentu wystawienia faktury i sprawdzenia poprawności zaewidencjonowanych danych na kilka dni przed przewidywanym terminem wniesienia wpłaty, trwa do miesiąca po tym terminie. Monitoring bieżących należności może być przeprowadzany samodzielnie przez instytucje finansowe będące wierzycielami albo przez wyznaczone przez nie firmy zewnętrzne, które wykorzystują dostęp do danych klientów w celu prowadzenia monitoringu.
                Nadzór bankowy - w Polsce nadzór nad prawidłowością funkcjonowania sektora bankowego wykonuje Komisja Nadzoru Bankowego. Funkcje Komisji związane są z ustalaniem norm prawnych regulujących wszelkie transakcje zawierane w sektorze finansów i bankowości. Normy te są ustanawiane w zgodności z aktualnymi dyrektywami Unii Europejskiej. Nad przestrzeganiem tychże przepisów czuwa organ wykonawczy - Generalny Inspektorat Nadzoru Bankowego. Normy są ustanawiane głównie w celu poprawy funkcjonowania i poprawy bezpieczeństwa na rynku bankowym. Dotyczą poziomu rezerw bankowych utrzymywanych na odpowiednio wysokim poziomie, w celu zachowania płynności finansowej przez banki, zasad udzielania pożyczek i kredytów, zakładania lokat oraz zasad świadczenia innych usług finansowych, jak również dokonywania inwestycji kapitałowych w sektorze bankowym. Ponadto Komisja Nadzoru Bankowego wydaje licencje na działalność bankową oceniając zdolność kapitałową podmiotu do prowadzenia tego typu działalności, pochodzenie kapitału, a także sprawuje nadzór nad prawidłowym przebiegiem programów naprawczych realizowanych przez banki.
              Nakaz zapłaty - to sposób dochodzenia roszczeń pieniężnych za pośrednictwem sądu. Nakaz zapłaty jest orzeczeniem sądu wzywającym stronę do bezzwłocznego uregulowania zaległych należności wobec drugiej strony procesu. Jest on wydawany bez udziału stron, na podstawie przedłożonych dokumentów, najczęściej na podstawie stwierdzenia o niewywiązywaniu się strony z zawartej umowy, nieuregulowanych rachunkach zaakceptowanych uprzednio przez dłużnika, żądaniu zapłaty z powodu braku środków na rachunku bankowym, czy pisemnym oświadczeniu dłużnika o uznaniu długu.
             Niedobór (manko) - jest to fizyczny niedobór środków pieniężnych lub rzeczowych, które są uprzednio zaewidencjonowane.
             Nieruchomość - to część powierzchni ziemskiej, stanowiąca odrębny przedmiot własności wraz ze wszystkimi elementami na niej się znajdującymi, trwale związanymi z gruntem. Stan prawny i podmiot własności nieruchomości opisany jest w księdze wieczystej.
Prawo polskie wyróżnia cztery rodzaje nieruchomości:
       1. gruntowe,
       2. budynkowe,
       3. lokalowe,
       4. rolne.
Często nieruchomości stanowią najlepszą lokatę kapitału i dochodową inwestycję, ponieważ ich wartość rynkowa zazwyczaj rośnie, a wahania cen nie są duże. Dlatego też w wielu przypadkach nieruchomości stanowią zabezpieczenie kredytu i są gwarantem wypłacalności klienta.
             Niewypłacalność - jest to określenie stanu, w którym osoby fizyczne i prawne nie są w stanie regulować swoich bieżących zobowiązań. Niewypłacalność może pociągać za sobą niekorzystne konsekwencje. Jeżeli wierzyciel uzna, że klient jest trwale niewypłacalny i nie jest w stanie sprostać warunkom płatniczym zawartym w umowie, może wnieść o wypowiedzenie umowy i próbować odzyskać swoje należności z majątku będącego zabezpieczeniem transakcji. W sytuacji niewypłacalności klient może wystąpić do wierzyciela o restrukturyzację długu, jego częściowe umorzenie lub umorzenie odsetek, a także rozłożenie jego spłaty najdłuższy okres. Wówczas wierzyciel mógłby uniknąć długiego i skomplikowanego procesu odzyskiwania swoich należności z majątku klienta, a także zyskać większą pewność, iż od momentu zawarcia ugody należności będą spłacane regularnie.
            Opłata manipulacyjna jest jednym ze sposobów generowania zysków przez instytucje finansowe. Pobierana jest podczas świadczenia przez nie wielu rodzajów usług, np. przy zakupie jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych. W zależności od instytucji opłata ta jest poobierana jednorazowo bądź jej część pobierana jest przy zakupie jednostek uczestnictwa, a reszta należności spłacana jest w momencie zbywania jednostek. Przy inwestowaniu w fundusze inwestycyjne warto nadmienić, iż wysokość wpłaty w dużym stopniu zależy od wysokości wnoszonej sumy pieniędzy do funduszu (czyli także od ilości wykupionych jednostek uczestnictwa). Im jest ona niższa, tym koszt opłata manipulacyjnej rośnie, nawet do kilku procent całej wpłacanej sumy. W przypadku większych sum, część funduszy inwestycyjnych wprowadza kwotowe progi, po przekroczeniu których nie jest pobierana opłata.
           Opłatą od aktywów nazywamy natomiast wynagrodzenie na rzecz funduszu uiszczane za operowanie powierzonymi mu środkami i najczęściej wynosi ono kilka procent wartości tych środków.
           Papier wartościowy - jest dokumentem stwierdzającym istnienie prawa majątkowego, bez którego wykonywanie tego prawa nie jest możliwe (np. posiadać prawo udziału w zysku). Przeniesienie własności tego dokumentu powoduje również przeniesienie prawa. By stać się właścicielem papierów wartościowych można nabyć je na rynku pierwotnym (bezpośrednio od emitenta) lub na rynku wtórnym (np. odkupując je od pierwszego nabywcy od emitenta na giełdzie).
           Pieniądz - jest miernikiem wartości usług i dóbr materialnych, służącym jako środek płatniczy przy ich wymianie. Za emisję pieniądza odpowiedzialne jest państwo, które zleca to zadanie bankowi  centralnemu.
           Płynność finansowa - oznacza  zdolność podmiotu gospodarczego do terminowego regulowania bieżących zobowiązań finansowych.  Zabezpieczeniem tej zdolności są nie tylko dostępne środki finansowe, ale również cały kapitał przedsiębiorstwa, na który składać się mogą: nieruchomości, maszyny, papiery wartościowe, udziały w innych firmach, akcje i inne, które w razie koniczności uregulowania bieżących zobowiązań mogą zostać sprzedane.
           Poręczyciel - przez umowę poręczenia zobowiązuje się względem wierzyciela do wykonania zobowiązania w przypadku, gdyby dłużnik tego zobowiązania nie wykonał. Oświadczenie poręczyciela winno być złożone na piśmie.
           Pożyczka - jest definiowana przez Kodeks Cywilny jako umowa, w której pożyczkodawca zobowiązuje się przenieść na rzecz pożyczkobiorcy określoną ilość pieniędzy lub rzeczy oznaczonych co do gatunku, a pożyczkobiorca zobowiązuje się do zwrotu tej samej ilości pieniędzy lub tej samej ilości rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Pożyczka może być odpłatna lub nieodpłatna, a wynagrodzeniem dla przykładu mogą być odsetki wyrażone w procentach (od pożyczanej kwoty).  Pożyczka podlega zwrotowi w określonym w określonym terminie. Pożyczka może być udzielona na dowolny cel.
            Pożyczka hipoteczna - to pożyczka udzielana na podstawie umowy instytucji finansowej i kredytobiorcy, wraz z którą następuje przekazanie środków pieniężnych, czego zabezpieczeniem jest hipoteka na określonej nieruchomości. Od kredytu hipotecznego z reguły odróżnia ją krótszy okres spłaty, a także wyższe odsetki. W niektórych przypadkach banki zastrzegają cel kredytowania np. niemożność przeznaczenia środków na cele spekulacyjne lub na działalność gospodarczą.
            Prowizja bankowa - jest formą należności pobieraną przez bank w zamian za świadczone przez niego usługi.  Jest ona naliczana w dwojaki sposób: wartość prowizji ustala się procentowo od wartości usługi lub ustala się stałe wysokości prowizji, które znajdują się w tabeli opłat i prowizji.
            Rachunek bankowy - jest zwany również kontem bankowym. Założenie rachunku bankowego  następuje wraz z podpisaniem umowy między bankiem, a klientem. Ta usługa bankowa przewiduje przechowywanie środków pieniężnych oraz dokonywanie za ich pomocą wszelkiego rodzaju rozliczeń i przelewów, za określoną opłatą. Dodatkowo środki te mogą być oprocentowane, a zysk z tego tytułu jest dopisywany do rachunku, jeżeli tak stanowi umowa. Rachunek bankowy może mieć maksymalnie dwóch posiadaczy, upoważnionych do korzystania z niego.
            Rachunek bieżący - zwany jest popularnie ROR (rachunkiem oszczędnościowo-rozliczeniowym) lub kontem, służy do przeprowadzania bieżących rozliczeń klienta, tzn. środkami, które wpływają na ten rachunek, mogą być automatycznie opłacane zobowiązania właściciela rachunku wobec wybranych przez niego instytucji, firm lub osób, jak również klient może nimi dowolnie dysponować w inny sposób (dokonywać wpłat lub wypłat w formie gotówkowej lub w formie bezgotówkowej), obecnie także za pośrednictwem Internetu. Bank samodzielnie nie ma prawa dysponować środkami klienta na rachunku (bez pisemnej zgody klienta). Nie wymagana jest natomiast zgoda klienta na dysponowanie zgromadzonymi środkami w przypadku ich zajęcia na podstawie wyroków sądowych. Rachunek bieżący jest rachunkiem awista, gdyż środki na nim zgromadzone są wypłacane klientowi na jego żądanie.
           Rachunek oszczędnościowy - stanowi rozwiązanie pośrednie pomiędzy lokatą, a rachunkiem bieżącym. Rachunek oszczędnościowy jest zwykle wyżej oprocentowany niż rachunek bieżący, a wypłata pieniędzy nie oznacza zmniejszenia oprocentowania, jak w przypadku zwykłej lokaty. Istnieją jednak czasami pewne obostrzenia w dysponowaniu środkami zgromadzonymi na nim, np. można dokonywać wypłaty środków tylko co jakiś czas, lub przelew z tego rachunku może być dokonywany tylko na jeden, wskazany wcześniej przez posiadacza, rachunek bankowy. Zazwyczaj wysokość oprocentowania na rachunku oszczędnościowym zależy od wielkości przetrzymywanej kwoty lub od czasu, przez jaki jest utrzymywana na odpowiednio wysokim poziomie.
          Rachunek pomocniczy - jest zakładany wedle potrzeb klienta i służy do wyodrębniania środków na wybrany cel i przeprowadzania rozliczeń w ściśle określonym celu.
          Rachunek walutowy - rachunek w walucie obcej prowadzony w polskim banku.
          Rada Polityki Pieniężnej (RPP) - jest organem Narodowego Banku Polskiego, w którego skład wchodzą: Przewodniczący Rady, którym jest Prezes NBP oraz 9 członków, z których 3 jest powołanych przez Prezydenta RP, 3 przez Sejm i 3 przez Senat. Członkowie RPP powoływani są na 6 lat, bez możliwości odwołania w trakcie kadencji. Zgodnie z ustawą o Narodowym Banku Polskim do najważniejszych zadań RPP należy:
- ustalanie założeń polityki pieniężnej NBP,
- ustalanie wysokości stóp procentowych banku centralnego,
- ustalanie zasad operacji otwartego rynku, tzn. emisji lub skupu papierów wartościowych przez bank centralny
- realizacja polityki kursu walutowego, ustalonej przez rząd w porozumieniu z RPP.
Do głównych zadań Rady Polityki Pieniężnej należy także korygowanie poziomu inflacji (czyli spadku wartości pieniądza w czasie) i jej kontrola , czego kluczowym narzędziem staje się dostosowywanie poziomu stóp procentowych do sytuacji rynkowej. W sytuacji, gdy inflacja jest na wysokim poziomie, Rada Polityki Pieniężnej podnosi stopy procentowe, przez co wzrasta oprocentowanie kredytów, spada liczba inwestycji i konsumpcja, co za sobą pociąga wyhamowanie wzrostu cen, lub ich spadek. Podobnie ma się sytuacja przy spowolnieniu gospodarczym, gdzie poziom inflacji jest zwykle niski. Rada Polityki Pieniężnej obniżając stopy procentowe zachęca inwestorów do zaciągania kredytów i pożyczek na nowe inwestycje, co powinno owocować pobudzeniem gospodarki i zwiększeniem tempa jej rozwoju.
           Restrukturyzacja zadłużenia  - jest obniżeniem kosztów jego obsługi. Następuje ona wówczas, gdy wysokość rat kapitałowo- odsetkowych przerasta możliwości płatnicze dłużnika. Może on wystąpić do instytucji finansowej o zmianę w sposobie naliczania rat, tak by były one niższe, przy jednoczesnym wydłużeniu okresu spłaty, o zmianę wysokości stóp procentowych lub o częściowe umorzenie długu do takiego poziomu, by możliwe było przywrócenie płynności finansowej dłużnika. Jest to możliwe wyłącznie za zgodą wszystkich wierzycieli. Sposobem na restrukturyzację zadłużenia jest konsolidacja kredytów.
           RRSO - skrótowe określenie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania (patrz: rzeczywista roczna stopa oprocentowania). Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania (w skrócie RRSO) jest liczona zgodnie z ustawą o kredycie konsumenckim i wyrażona jest w procentach. Przedstawia ona rzeczywisty koszt kredytu jaki poniesie kredytobiorca,  z uwzględnieniem wszystkich opłat, prowizji i odsetek na rzecz banku. Wyliczenie następuje osobno dla każdego przypadku w odniesieniu do warunków kredytowania istniejących w momencie wyliczania. Jest w nim brana pod uwagę wysokość kredytu, czas spłaty zadłużenia, wszelkie koszty związane z jego udzieleniem. Pozwala na porównanie realnych kosztów kredytu w różnych bankach. Każdy bank ma obowiązek naliczenia rzeczywistej stopy oprocentowania, tak więc oferta banku z najniższą RRSO dla tych samych parametrów będzie najkorzystniejsza.
           Spread walutowy - jest różnicą pomiędzy kursami kupna i sprzedaży walut, np. popularnych franków szwajcarskich i złotych w kwotowaniu banku. Należy wiedzieć, iż zaciągając kredyt hipoteczny w walucie obcej bank wypłaca go po (niższym) kursie kupna, zaś jego spłata następuje po (wyższym) kursie sprzedaży. Różnica na kursach powoduje, że w dniu wypłaty kredytu mamy do spłaty więcej kapitału, niż nam wypłacono.
           Stopa procentowa - określa cenę, którą należy zapłacić za udostępnienie przez instytucje finansową danej sumy środków pieniężnych na wskazany w umowie czas. Cena ta jest z reguły wartością procentową od udostępnionej sumy. W terminologii finansowej wyróżniamy dwa rodzaje stóp procentowych:
 - nominalną stopę procentową – naliczaną bez dodatkowych kosztów,
 - realną stopę procentową – skorygowaną o przewidywaną inflację.
Z punktu widzenia rynku, największe znaczenie ma główna stopa procentowa, ustalana przez bank centralny, gdyż ustala ona koszt pieniądza na rynku międzybankowym.
            Suma ubezpieczenia - zwana jest także sumą gwarancyjną lub limitem odpowiedzialności. Jest górną granicą odpowiedzialności finansowej towarzystwa ubezpieczeniowego za niekorzystne zdarzenie losowe ujęte umową ubezpieczeniową (polisą) zawartą z klientem. Wielkość tej kwoty jest również zapisana w umowie, co oznacza, że odszkodowanie nie może być od niej większe.
Przy zawieraniu umów o ubezpieczenie majątkowe, suma ubezpieczenia jest ustalana w oparciu o wartość ubezpieczanego majątku, ustalaną przez rzeczoznawcę. W przypadku ubezpieczeń dobrowolnych sumę ubezpieczenia ustala sam klient.
Przy ubezpieczeniach obowiązkowych sumę ubezpieczenia ustala zakład ubezpieczeń w porozumieniu z ubezpieczonym. W sytuacji gdy umowa ubezpieczenia obowiązuje przez dłuższy czas, może być ona, za zgodą osoby ubezpieczonej, objęta indeksacją. Oznacza to, iż suma ubezpieczenia będzie co roku podwyższana o kilka procent w celu zniwelowania negatywnych skutków inflacji, zmniejszających realną wartość ubezpieczenia w stosunku do wartości ubezpieczonego majątku. Pociąga to za sobą konieczność podwyższenia składki ubezpieczeniowej.
            Tabela opłat i prowizji - to zestawienie kosztów transakcji jakie muszą ponosić klienci indywidualni i instytucjonalni banku w zamian za świadczone na ich rzecz usługi. Wśród tych transakcji możemy wymienić: prowadzenie rachunku bieżącego i rachunków pomocniczych, dokonywanie przelewów, korzystanie z kart płatniczych, gwarancje bankowe, obsługę weksli, skup wierzytelności, udzielanie kredytów i poręczeń finansowych, realizację czeków i wypłat, akredytywę. W zależności od polityki prowadzonej przez bank, wysokość opłat i rodzaj płatnych usług świadczonych za jego pośrednictwem może ulegać zmianie.
            Tytuł egzekucyjny stanowi dokument (w formie oświadczenia) stwierdzający istnienie wymagalnej wierzytelności banku wobec dłużnika, który dokonał z nim czynności bankowej lub który ustanowił na rzecz banku zabezpieczenie takiej wierzytelności. Tytuł egzekucyjny otrzymuje klauzulę wykonalności na postawie stwierdzenia sądu, że tytuł egzekucyjny nadaje się do wykonania i może na jego podstawie zostać rozpoczęte postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikowi. Bankowy tytuł egzekucyjny stanowi wyraz szczególnego uprzywilejowania banków, gdyż do jego wystawienia uprawnione są wyłącznie banki, a przywilej ten uzasadniany jest faktem, że są one instytucjami zaufania publicznego. W przypadku, gdy dłużnik nie jest wstanie regulować swoich zobowiązań wobec banku, bank będzie zmuszony wystawić przeciw niemu bankowy tytuł egzekucyjny, aby odzyskać pożyczone mu środki.
           Tajemnica bankowa definiowana jest według uregulowań ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe. Artykuł 104 wyżej wymienionej ustawy wskazuje, że bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za pośrednictwem których bank wykonuje czynności bankowe, są obowiązane zachować tajemnicę bankową, która obejmuje wszystkie informacje dotyczące czynności bankowej, uzyskane w czasie negocjacji oraz w trakcie zawierania i realizacji umowy, na podstawie której bank tę czynność wykonuje. Niedochowanie tajemnicy bankowej lub nienależyte wykonanie tego obowiązku wiąże się z odpowiedzialnością finansową i karną. Są jednak wyjątki od zasady utrzymania tych informacji w tajemnicy, gdyż bank nie może powoływać się na tajemnicę bankową w stosunku do Urzędu Skarbowego w przypadku prowadzonego postępowania wobec klienta banku.  Przepisy ustawy szczegółowo opisują wyjątki od stosowania przepisów dotyczących tajemnicy bankowej.
             Ugoda stanowi dobrowolną umowę zawartą przez strony w celu poczynienia względem siebie ustępstw w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w celu uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia jego wykonania.
             Umowa kredytowa - to dokument sporządzony w pisemnej formie, na podstawie którego kredytodawca (bank) zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na określonych  warunkach.
             WIBOR - to skrót od angielskiego zwrotu Warsaw Interbank Offered Rate, oznaczająca stawkę oprocentowania depozytów międzybankowych w Warszawie, czyli średnią cenę za jaką banki pożyczają sobie pieniądze. Jej wysokość zależy od stopy referencyjnej ustalanej przez bank centralny.  Stawka WIBOR ustalana jest na tzw. fixingu w każdy dzień roboczy o godz. 11.00. Cena kredytu jest powiązana z ceną pieniądza na rynku międzybankowym, tak więc wysokość stawki WIBOR decyduje pośrednio o wysokości raty kredytowej, gdyż banki ustalają oprocentowanie kredytów w oparciu o stawki WIBOR.
            Wkład własny - stanowi różnicę pomiędzy wartością nieruchomości (przyjętą przez bank) a wysokością kredytu. Bank może przyjąć wartość nieruchomości z umowy przedwstępnej, aktu notarialnego, z wyceny wewnętrznej (sporządzonej przez pracownika banku) lub operatu szacunkowego sporządzonego przez specjalistę (rzeczoznawcę majątkowego). Wkład własny to środki zgromadzone przez kredytobiorcę, zainwestowane lub możliwe do zainwestowania w nieruchomość. Możliwe jest zaciągnięcie kredytu bez wkładu własnego, korzystając z tzw. ubezpieczenia brakującego wkładu własnego, gdzie koszty takiego ubezpieczenia są pokrywane przez kredytobiorcę.
            Wniosek kredytowy wraz z załączonymi do niego dokumentami, jest podstawowym dokumentem, na podstawie którego bank udziela kredytu. Zawiera on dane kredytobiorcy, a także dokładnie opisuje cel kredytowania. Staranne przygotowanie i rzetelne wypełnienie dokumentacji może przyczynić się do pozytywnego rozpatrzenia wniosku prze bank i przyznanie kredytu. Ważne aby informacje te były zgodne z prawdą, gdyż banki mają możliwość weryfikacji danych pożyczkobiorcy.
             Zabezpieczenie kredytu - jest to forma zabezpieczenia kredytu na wypadek gdy kredytobiorca odmówi spłaty zobowiązań w terminie określonym umową. Zabezpieczenie kredytu obejmuje sumę należności z tytułu zaciągniętego zobowiązania finansowego, czyli kwotę kredytu, odsetki, prowizje oraz koszty z nimi związane. Zwiększa ono limit środków potrzebnych do uregulowania należności względem banku, w przypadku gdy kredytobiorca odmówi spłaty należności. Zabezpieczenie kredytu może dotyczyć tak majątku kredytobiorcy, jak i osób trzecich, w zależności od tego, jak zostało to sformułowane w umowie z bankiem i z reguły jest ono wyższe od udzielanego kredytu. W sytuacji gdy dojdzie do realnego obniżenia wartości zabezpieczenia, bank może wystąpić o przedstawienie dodatkowego zabezpieczenia. W praktyce banki stosują więc kilka różnych form zabezpieczenia jednocześnie, w zależności od wysokości udzielanego kredytu, długości okresu kredytowania, oceny sytuacji finansowej kredytobiorcy, oceny ryzyka w związku z udzieleniem kredytu.
              Zastaw bankowy - to jedna z form zabezpieczenia kredytu ustanawiana za pomocą umowy pisemnej zawieranej pomiędzy bankiem, a kredytobiorcą, obejmująca najczęściej cenne rzeczy ruchome należące do kredytobiorcy (np. samochód). Zastaw bankowy może być ustanowiony wyłącznie w związku z zabezpieczeniem udzielonego kredytu, którego spłata lub inny sposób wygaśnięcia zobowiązania powoduje wygaśnięcie zastawu.
              Zmienna stopa procentowa - zaciągnięcie zobowiązania w postaci kredytu ze zmienną stopą procentową oznacza to, że wysokość stopy procentowej będzie powiązana z wysokością referencyjnej (głównej) stopy procentowej, ustalanej przez Bank Centralny oraz stawki WIBOR (stawki, po której banki pożyczają sobie pieniądze na rynku międzybankowym). Oprocentowanie kredytu ze zmienną stopą procentową może wielokrotnie ulegać zmianie w zależności od sytuacji panującej na rynku pieniężnym.
              Zobowiązanie - to wyrażony w pieniądzu dług, który musi być uiszczony przez dłużnika na rzecz konkretnego wierzyciela.
              Zysk - stanowi wynik dodatni po odliczeniu całkowitych kosztów od całkowitych dochodów, opisuje rentowność danego przedsięwzięcia. Możemy wyróżnić kilka rodzajów zysku. Zysk księgowy przedsiębiorstwa jest równy wynikowi finansowemu obliczonemu z bilansu płatniczego przedsiębiorstwa. Zysk operacyjny natomiast to suma przychodów ze sprzedaży towarów i innych składników majątku, oraz pozostałych przychodów operacyjnych pomniejszonych o koszty działalności operacyjnej. Nie uwzględnia on wszystkich dochodów i kosztów, np. związanych z funkcjonowaniem rynku pieniężnego, salda strat i zysków nadzwyczajnych oraz podatku dochodowego. Zysk może również wynikać z dokonanej inwestycji kapitałowej.
              Żyrant - z pojęciem tym możemy się spotkać, gdy zdecydujemy się na zaciągnięcie kredytu, pożyczki lub innego rodzaju zobowiązania finansowego. Instytucje przyznające kredyt lub pożyczkę  mają prawo zażądać zagwarantowania spłaty zobowiązania przez osobę trzecią, czyli żyranta, zwanego także poręczycielem. Ta forma zabezpieczenia wierzytelności finansowej nazwana jest poręczeniem. Poprzez umowę pisemną żyrant zobowiązuje się wykonać zobowiązanie względem wierzyciela na wypadek, gdyby dłużnik tego nie uczynił. W momencie gdy pożyczkobiorca okaże się niezdolny do spłaty zaciągniętego zobowiązania, bank ma możliwość wypowiedzenia mu umowy, przez co obowiązek spłaty zaciągniętego zobowiązania, a także świadczeń ubocznych (np. odsetek karnych) przechodzi na żyranta. Jeżeli także on odmówi spłaty zadłużenia, może trafić na tzw. “czarną listę” dłużników. Poręczyciel, który spłacił dług za głównego wierzyciela, ma prawo domagać się od niego zwrotu pieniędzy w sądzie.













Polityka cookies